دارم به آن انسان شجاعی فکر میکنم که برای اولین بار با چتر نجات از هواپیما بیرون پرید. وقتی که غولی رنگ به رنگ به نام زمین با سرعت برای در هم کوبیدنش به او نزدیک میشد و او در دستانش قبضهی سلاحی تازه ساخت را که به پشت خود بسته بود محکم میفشرد و در دلش چیزی از شک و ایمان بود.
واژه زمان © 2007.
ساخته شده توسط Rodrigo آماده شده برای وردپرس فارسی و فارسی سازی شده توسط علی ایرانی.