داستان

۱۸ آبان ۱۳۸۸, ۰۸:۰۱ شهریار عیوض‌زاده هرچیزی

برای هر چیزی که بخواهی در جانت بفهمی باید داستانی داشته باشی. یک داستان که ابتدایی و انتهایی داشته باشد. یک طرح اسطوره داشته باشد. یک داستان بلند مصور با آدم‌ها و مکان‌ها و داستانک‌هایی که در پیخ و خم زمان و فضای داستان، پیچ پیچ به هم گره خورده‌اند. قهرمان‌های رنگارنگ داستان که بیایند و بروند و تو در نقش یکی از آن‌ها بازیگر داستان باشی. آن چیز که می‌خواهی آن را بفهمی باید در گوشه‌ای باشد. توی جیب یکی از همان آدم‌ها باشد، به دیوار یکی از صحنه‌های داستان آویخته شده باشد، توی راه، آن یکی قهرمان به آن فکر کند، در مجلس گفتگو میان آن چندتن بر زبان بیاید. در نهاد یک آدم داستان باشد یا در نهاد مثلا آن درختی که توی خیابان داستان جایی ایستاده. خلاصه باید جایی در سایه و روشن جهان داستان از آن خود داشته باشد. جایی واقعی و ویژه. جایی برای خودش. و وقتی می‌گویم هر چیزی که بخواهی بفهمی، منظورم هر چیز است. از لغت و واژه گرفته تا تکنولوژی و فلسفه و هنر. فرقی نمی‌کند که بخواهی بدانی که چه چیدمانی از چه واژگانی در زبان انگلیسی می‌تواند مخاطب تو را در یک گپ عصرانه روشنفکرانه مجبور به چرخش صحبت کند و یا بخواهی بدانی که چرا و کجای یک طراحی نرم‌افزار سازمانی الگوی فکتوری متود می‌تواند به فریادت برست یا می‌خواهی بدانی که چه غذاهایی توی دنیا را می‌توانی رویشان جعفری خرد شده بریزی. برای همه‌ی این‌ها احتیاج به داستان داری. یک داستان که ابتدایی و انتهایی داشته باشد. یک داستان بلند مصور با آدم‌ها و مکان‌ها …

پی‌نوشت: این نوشته از سر فکر ناگاه خودم بود با این حال این را که داشتم می‌نوشتم یاد کلود لوی استراوس افتادم و ایده‌هایش در مورد اسطوره و نسبت آن با زبان و نحوه تشکیل و ترکیب آن‌ها. و جالبتر این که همین چند روز پیش در سن صد سالگی از دنیا رفت.